Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Trixie Whitley in Ancienne Belgique: Review

Na een week vol afgelaste concerten raasde er op maandag 30 november 2015 een vlaag van opluchting door Ancienne Belgique. Het terreurniveau werd teruggeschroefd van vier naar drie, met het gevolg dat de Brusselse muziektempel eindelijk terug haar deuren mocht openen voor het grote publiek. En dat stemde ons uiteraard zeer gelukkig. Op het programma stond immers de Gents-New Yorkse Trixie Whitley, die er met een uitverkochte tweedaagse het startschot kwam geven voor haar Europese Porta Bohemica-tournee. 

We leven in barre tijden, dat is zeker. De Anspachlaan mag dan wel sinds een tijdje volledig verkeersvrij zijn, toch wordt ie dezer dagen druk bevolkt, weliswaar door zwaarbewapende, op en af lopende militairen en in een van de zijstraten spotten we zelfs enkele gepantserde voertuigen. Het is een vreemd, zelfs grimmig beeld, maar tegelijkertijd werkt het ook een tikkeltje geruststellend. Al snel botsen we op een lange rij concertgangers die de gietende regen trotseren en langzaam richting ingang wandelen in afwachting van de strenge controle door de security. Tassen worden doorzocht, bezoekers gefouilleerd, vanavond primeren twee dingen: de veiligheid en bovenal, de muziek. 

Dat laatste werd overduidelijk toen omstreeks negen uur onverwacht Bob Marley’s One Love door de concertzaal weerklonk. Een mooie, uiterst symbolische boodschap van Ancienne Belgique - zeker met die “let's get together and feel all right” -, een ware oproep tot samenhorigheid, die meteen kon rekenen op luidkeelse gezangen en een goedkeurend geklap. Vervolgens horen we de officiële intro, die echter flopt doordat Trixie Whitley en co pas enkele minuten later het podium betreden. Een behoorlijk awkward moment, dat we echter vlug vergeten door het Fourth Corner-tweeluik bestaande uit A Thousand Thieves, een juweeltje van de deluxe edition, en het stoere Gradual Return. Dat Trixie’s terugkeer in het teken staat van het in november verschenen Porta Bohemica, wordt duidelijk wanneer ze het akoestische Faint Mystery, het soulvolle New Frontiers en het scherpe, onheilspellende Soft Spoken Words - tevens de huidige single - vloeiend aan elkaar rijgt. Vanzelfsprekend verwijst Whitley halverwege de set naar de naar eigen zeggen fucked-up times waarin we momenteel verwikkeld zijn. “Don’t be scared”, fluistert ze als een troostende moeder - de singer-songwriter beviel vorig jaar trouwens van een dochter genaamd Phoenix -, waarop ze aansluitend het publiek nog maar eens bedankt voor hun massale aanwezigheid. Na Closer en Salt waagt Whitley zich aan een korte jamsessie met haar uitstekende, nieuwe begeleidingsband en zingt ze van achter haar drumstel - voor zij die het nog niet wisten, de zangeres begon ooit als drumster - Nature Boy van Nat King Cole. Het was een van de vele verrassingen tijdens het concert. Whitley wijkt af van platgetreden paden en steekt maar al te graag de grenzen van haar eigen comfort zone over. Zo flirt ze in Pieces en Breathe You In My Dreams hevig met elektronica, terwijl de gitaren in Need Your Love en Hotel No Name nog ruiger en bijtender klinken dan voorheen. Het maakt een concert van Trixie Whitley telkens heerlijk onvoorspelbaar, soms ook enigszins slordig, maar vooral altijd buitengewoon briljant tot de laatste noot. Typisch Trixie!

Wanneer rond half elf een minutenlang durend, oorsuizen verwekkend applaus door de AB buldert, besluiten Whitley en haar muzikale metgezellen nog een bisronde aan de set te breien. Beginnend met het bluesy Eliza’s Smile, dat ons voor de zoveelste keer doet beseffen dat toch vooral Whitley’s warme, hese timbre hetgeen is dat ons iedere keer volledig murw maakt. Live is ze dan ook een klasse apart, daar speelt ze in, zeg maar, de Champions League der vocalisten. De emotie, de passie, de oerkreet, Whitley is een force of nature waaraan simpelweg niet te ontsnappen valt. Afsluiten doet ze met het opzwepende The Shack - een nummer dat gek genoeg nog niet gereleaset werd -, dat bijgevolg de licht ontvlambare set op knallende wijze ten einde bracht. 

Trixie Whitley’s show in Ancienne Belgique was misschien nog geen totale verovering, maar wel alvast een geslaagde, muzikale coup d’état. De innovativiteit van haar nieuwe werk, de herdefiniëring van haar oude songs, de drang naar experiment, opnieuw bewees Whitley te groot(s) te zijn voor een klein landje zoals België. In april staat ze in de Antwerpse Lotto Arena. World domination lijkt ons dus de volgende en meest logische stap. Mis het zeker niet!


Redactie: Jessie Cloostermans
Eindredactie: Ellen Demandt
Foto: Anton Coene

geschreven door Jessie | 1 jaar geleden | #Muziek

VERGELIJKBARE STOORPOSTS