Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Dinosaur Pile-up

Rauwe powerakkoorden in een pakketje van rock en pop. Voeg een snufje Foo Fighters en Pixies toe. Je moet geen paleontoloog zijn om Dinosaur Pile-up te snappen.

Eerder deze maand stonden ze in The Rainbow in Birmingham, maar omdat niet iedereen zomaar het kanaal overvliegt voor een kleinschalig concert van een indiegroep, is een introductie tot Dinosaur Pile-up welgeplaatst.

Frontman Matt Bigland had inspiratie in overvloed, maar geen plek om het kwijt te kunnen. Toen het einde voor voormalige band Mother Vulpine nabij was, begon hij al met het schrijven van nummers voor de band die Dinosaur Pile-up zou gaan heten. Een naam die begon als een grapje terwijl hij naar de remake van King Kong keek.

Toch begon ook Dinosaur Pile-up met een valse start, toen de enige twee andere bandleden vertrokken na twee jaar en nog voordat het debuutalbum was opgenomen. Daarop trok Matt Bigland naar de studio om het heft dan maar in eigen handen te nemen. Albums Growing Pains en Nature Nurture heeft hij dan ook helemaal alleen opgenomen, waarbij hij zelf alle instrumenten bespeelt. Voor de liveshows huurde hij tijdelijk een bassist en een drummer in.

In 2014 staat het lot eindelijk aan zijn kant wanneer Matt Mike Sheils en Jim Cratchley aan de formatie toegevoegd worden. De leden vormen tot op heden Dinosaur Pile-up, met als gevolg dat ze eindelijk volwaardige shows kunnen geven, zoals het hierboven vernoemde concert in Birmingham.

Deze nieuwe dynamiek zorgt voor een knetterend nieuw album, Eleven Eleven. Met Matt's inmiddels meer ontwikkelde talent in songwriting, is Dinosaur Pile-up het ontdekken zeker waard.

 

Tekst: Laura Colemont
Eindredactie: Liesbeth Beullens

geschreven door Laura | 2 jaren geleden | #Muziek

VERGELIJKBARE STOORPOSTS