Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Oh Wonder in Ancienne Belgique: Review

Ongeveer een jaar geleden besloten twee jonge, Londense singer-songwriters, Anthony West en Josephine Van der Gucht, hun muzikale skills te bundelen met het doel zichzelf iedere maand te pushen om een nieuw nummer te componeren en dit vervolgens op het web te lanceren. Het idee kreeg de naam Oh Wonder. Ondertussen zijn we veertien maanden verder, is hun bescheiden SoundCloud-project uitgegroeid tot een heus fenomeen en toeren de Britten met hun self-titled debuut voor het eerst langs de grotere concertzalen op het Europese vasteland, waaronder, thank God, ook de Ancienne Belgique. Op donderdag 5 november 2015 trok Stoorzender speciaal voor jou naar Brussel.

Het is bewonderenswaardig hoor, als volkomen onbekende band, zonder enige airplay, in een razendsnel tempo AB Club uitverkopen. Toch verbaast dit ons helemaal niet. De klassiek geschoolde Van der Gucht en de vroegere frontman van de alternatieve rockband Futures zijn er immers in geslaagd om samen schitterende, elektronische fluisterpop te creëren, die mede dankzij echo’s van hiphop en R&B niet enkel lekker in het oor klinkt, maar tegelijkertijd ook ontzettend dansbaar is. Het was met andere woorden slechts een kwestie van tijd alvorens de muziek opgepikt zou worden door de betere muziekbloggers en gespecialiseerde Youtube-channels.

Maar laten we vooral palaveren over het concert zelf! Half negen, het podium wordt geruimd voor de headliner, en er heerst een gezellige drukte in AB Club. Of zeg liever, een aanstekelijke vlaag van excitement. Voor velen zou dit wel eens het optreden van het jaar kunnen worden. Een halfuur later hult de zaal zich in complete duisternis en lichten aan de achterkant van het podium twee grote, kleurrijke letters, de initialen O en W, op. Het viertal - tijdens de live-optredens laten Anthony en Josephine zich vergezellen van twee muzikale kompanen, een bassist en een drummer - trapt de set af met het prachtige Livewire, dat helaas te kampen krijgt met vervelend geruis in de boxen. Tegen dat het ietwat aparte Dazzle ten gehore wordt gebracht, lijkt het technische probleem echter weer opgelost te zijn. Wat een opluchting, want de fragiele juweeltjes van Oh Wonder hoor je best in al hun glorie. En liefst dus zonder enige storing.

Ondanks het feit dat we een plekje achteraan in de zaal, dichtbij de merchandise-stand, bemachtigd hebben, springt het oeverloze enthousiasme van de band meteen in het oog. Josephine, met haar wilde haardos, zingt zich de ziel uit het lijf, Anthony voorziet de piano-driven nummers met veel finesse van een streepje gitaar en op het einde van elk liedje zien we ze zichtbaar glunderen. Elk met een hartverwarmende glimlach, eentje die de poolkappen naar onze mening beslist nog sneller zal doen smelten. Bovendien konden we zelf amper een dikke smile onderdrukken toen het duo telkens weer blijk gaf van haar vocale perfectie, zeker als je weet dat Oh Wonder zich tot voor kort voornamelijk in de studio schuilhield en voor de release van hun album nog nooit een live show had gespeeld. Onze voorzichtige bezorgdheid bleek uiteindelijk volledig onterecht, want de manier waarop die twee stemmen blenden getuigt alleszins van heel wat chemistry.

Nailed it”, schreeuwt een van de toeschouwers nadat de band een foutloze versie van de nieuwe single Without You afleverde. “We milked it?” vraagt Josephine, zichtbaar een beetje verward en verrast door het Belgische enthousiasme. “But there’s no cow here”, lacht Anthony. Het was een uiterst charmant en hilarisch tafereel, waarbij de zaal bovendien nog maar eens uitbarstte in spontaan gegiechel. Het viel verder ook op dat het duo maar al te graag haar oprechte dank uitdrukte, zonder daarbij te vervallen in clichés en eindeloze mouwvegerij. Het bewees in ieder geval dat de band zeer goed beseft dat het album en deze sold-out tour het gevolg zijn van een leger loyale, die-hard fans, dat de afgelopen maanden steevast met veel spanning de nieuwe nummers afwachtte, meer en meer verknocht raakte aan het repertoire, en daarmee de hype onbewust versterkte. Een knap staaltje marketing, waar je als band enkel van kan dromen.

In AB Club zagen we trouwens het meest respectvolle publiek ooit. Eentje dat luid applaudisseerde, aarzelend stilletjes alles woord voor woord meezong - in een poging de band zeker niet te overstemmen - en tot de laatste noot, het concert werd afgesloten met een uitgesponnen versie van Technicolour Beat, zachtjes mee wiegde op de voortreffelijke indie-electronica van Oh Wonder. Na een klein uurtje liep het concert al op zijn einde. De teleurstelling viel op veel gezichten af te lezen, zeker omdat het wonderschone White Blood miste in de set, maar we werden al vlug getroost met het fantastische nieuws dat de band volgend jaar zeker zal terugkeren naar België.   

Eerlijk gezegd is Oh Wonder zo'n pareltje dat je liefst, op geheel egoïstische wijze, voor jezelf wil houden. Maar na deze show zijn we tot de conclusie gekomen dat deze twee getalenteerde singer-songwriters in de nabije toekomst ongetwijfeld de lieveling van de grote massa zal worden, want in Ancienne Belgique was Oh Wonder meesterlijk minimalistisch met een extreem magisch randje. En bovenal, perfect in al haar eenvoud.  


Redactie: Jessie Cloostermans
Eindredactie: Goele Aerts

geschreven door Jessie | 2 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS