Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Oscar en Gengahr in de Brusselse Botanique: interview en review

Zaterdag 24 oktober. Op een redelijk zonnige herfstdag trok ik met mijn camera, enkele vraagjes en een goed humeur op pad naar mijn vaste stek: de Botanique. Daar had ik een afspraak met Oscar Scheller. Zelf beschrijft hij zich als melody-maker, mover and shaker en eerlijk gezegd zou ik hem zelf niet beter kunnen samenvatten. 24 jaar oud, twee meter lang en al jaren bezig met het schrijven van dromerige teksten en dansbare deuntjes. Ik had een babbeltje met mijn nieuwe beste vriend over zijn komende debuut en zijn liefde voor rollercoasters.



Vandaag is niet de eerste keer dat je speelt in België, wel de allereerste keer in Brussel. Blij om toch terug te zijn?
Oscar: Ja zeker! De locatie is in ieder geval al geweldig. Een  van de mooiste concertzalen waar ik al ben geweest en een geweldige tuin. Echt indrukwekkend.

Als supportact van Gengahr ga je de komende weken nog veel ander concertzalen zien. Ben je klaar om Europa te veroveren?
Oscar: Zeker weten! Ready and running!

Enkele maanden geleden was je in België. Toen stond je op het hoofdpodium van Pukkelpop. Iets waar je echt heel hard naar uitkeek?
Oscar: Mijn neven wonen in Nederland en gingen vroeger altijd naar Pukkelpop. Ik had er dus al veel van gehoord. Toen ik hoorde dat ik er mocht spelen, was het een soort van vreemde droom die uitkwam voor mij. Het was om 11u 's ochtends heel vroeg, maar ik vond het heel spannend en zou het zeker nog eens willen doen. Maar dan een beetje later op de dag!

Met familie in Nederland kan je wel een beetje Nederlands praten veronderstel ik?
Oscar: Gewone dingen zoals ‘Hey, hoe gaat het?’ maar toch vooral ook onbeleefde dingen.

Verschillende blogs en muziekbladen vergelijken je met een ellenlange lijst andere muzikanten zoals Morrissey, Beirut, Depeche Mode, Interpol, Ian Curtis, Damon Albarn, David Bowie en ik kan nog wel een tijdje doorgaan...
Oscar: Woah, dat is inderdaad een hele lange lijst! En zulke goede namen, ik ben vereerd.

Is het belangrijk voor je dat je vergeleken wordt met zulke grote namen of wil je toch liever bekend worden dankzij je eigen individuele sound?
Oscar: Mensen gaan je sowieso vergelijken met andere bands. Daar kan je niet onderuit. Vergeleken worden met zulke mensen is nu ook niet zo erg. Maar ik denk wel dat ik nog steeds anders ben dan al die eerder genoemden.

Wat kunnen we verwachten op je debuutalbum?
Oscar: Het zal heel gevarieerd zijn. Het gaat een beetje zijn zoals mijn platencollectie: tal van verschillende genres naast elkaar. Het gaat vooral om de songs. De stijl en productie zijn meer iets wat daarna nog komt. Het gaat poppy, punchy, vibey en nog veel andere “y’s” zijn. Hopelijk ook emotioneel zodat mensen zich toch vinden in wat ik doe.

Op welke dag moeten we nu precies naar de lokale platenboer rennen?
Oscar: Dat gaat voor volgend jaar zijn. 26 februari om precies te zijn.

Ik heb ook gehoord dat je een grote fan bent van pretparken, vooral Walibi hier in België. Gaan jullie morgen jullie vrije dag daar doorbrengen?
Oscar: I wish! Morgen gaan we meteen door naar Amsterdam waar we maandag spelen. Maar ik ben echt zot op rollercoasters. Vroeger schreef ik altijd over mijn ervaringen in verschillende themaparken. Dan gaf ik ze een rating met sterren en ja, I was very into rollercoasters!

Later die avond gaf Oscar met zijn band het beste van zichzelf in de Rotonde. De vrolijke popliedjes zoals Beautiful Words en Daffodil Days deden het geweldig op het podium. Een steengoede live show blies de aanwezige mensen van hun sokken en zette zelfs aan tot een mini dansfeestje. Zijn eerste keer in Brussel pakt hij het publiek meteen in. Volgens mij mag hij gerust nog eens terugkomen naar de Botanique.



Met zo een goed voorprogramma lag de lat meteen al een heel stuk hoger voor de hoofdact van de avond, Gengahr. Waarschijnlijk binnen 2 maanden ook terug te vinden in mijn eindejaarslijstjes met hun topalbum, A Dream Outside. Dat het een droom was kan je wel letterlijk nemen. 2 optredens van mijn favoriete bands van het moment, Marco Borsato heeft in dit geval dan toch geen gelijk.

Opener Dizzy Ghosts was meteen raak en het mini dansfeest van bij Oscar werd bijna een heus dansfestijn. Heroin werd meegezongen door iedereen in het kleine zaaltje, gitaarriffs inclusief. Tired Eyes vanop hun laaste gelijknamige EP was een mindere zet. Maar als laagste punt van de avond nog steeds torenhoog boven het gemiddelde dieptepunt. Bij deze is het waarschijnlijk al vrij duidelijk dat ik geen kritiek kan geven. Na hun succestour in het Verenigd Koninkrijk zijn ze zo op elkaar ingespeeld en staan ze live ontzettend sterk. Als ik dan toch een puntje van verbetering moet aangeven, zal het waarschijnlijk gaan over de hyperkinetische pasjes van gitarist John.

De hitjes zoals Fill My Gums With Blood en Powder waren fenomenaal en encore She’s a Witch was puur genieten. De hype die op het moment een beetje rond de mannen van Gengahr zweeft, verdienen ze zeker. Als Oscar binnenkort terug naar België komt om zijn plaat voor te stellen, mag hij gerust zijn vriendjes van Gengahr meebrengen.

Tekst en Foto's: Sandy Demandt
Eindredactie: Wout Donckers

geschreven door Sandy | 2 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS