Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Boekreview: The Martian

Astronauten zijn kinderachtige tieners en NASA is de high school van dienst. Dat is, helaas, de zwakke verpakking waarin in The Martian het verhaal gewikkeld is. Na het tijdperk van de vampieren, de zombies en de dinosaurussen lijkt het erop dat het tijd is voor de ruimteverhalen.

Astronaut Mark Watney strandt door een defect op de planeet Mars en wordt door zijn collega's voor dood achtergelaten. Maar goed ook, want anders wachtte hetzelfde lot hun waarschijnlijk op. Voor Watney, tegen alle verwachtingen in toch nog in leven, is de toekomst somber. Overleven tot de volgende Marsmissie is onwaarschijnlijk, maar de Amerikaanse ruimtevaarder is erg vindingrijk en deelt zijn avonturen elke dag in een log. Jammer genoeg voor de lezer heeft hij slechts het charisma van een 15-jarige scholier die zijn levensfilosofie in een Tumblr-blog giet.

Voor een man die naar alle waarschijnlijkheid een eenzame en pijnlijke dood sterft, zo'n 225 miljoen kilometer van huis, wetende dat zijn ouders met het verlies van hun enige zoon moeten kampen en zijn vrienden de komende jaren op terugweg zijn naar de aarde nadat ze een goede vriend hebben achtergelaten, is Watney opvallend vrolijk. Zijn reflectie op de gevoelens van anderen, en die van hemzelf, wordt samengevat in enkele zinnen. In plaats daarvan maakt hij in zijn logs sarcastische grappen en de situatie lijkt hem niet zo te deren. Ongetwijfeld is dit bedoeld als een grappig soort van coping mechanism om Watney's persoonlijkheid te typeren, maar het heeft het omgekeerde effect. Zijn personage is erg oppervlakkig en in het gehele boek is weinig plaats voor psychologie en emoties, terwijl verwijzingen naar Scooby Doo en 'pirateninja's' blijven terugkeren.

Hij is echter niet de enige. Heel NASA wordt geportretteerd als een stereotype middelbare school. Er zijn de 'cool kids' en de 'nerds'. De populaire NASA-medewerkers zijn bloedmooi, intelligent en, als we schrijver Andy Weir mogen geloven, is de voornaamste vereiste in de jobomschrijving een rijke vocabulaire aan vloekwoorden. De nerds zijn verlegen, kijken op naar de populaire collega's en vallen verder weinig op. Alle personages zijn kopieën van elkaar en verschillen alleen van naam.

Tragisch aan The Martian is dat het verhaal steengoed is, waardoor het boek makkelijk wegleest en de lezer niet teleurgesteld achterblijft. De research is goed, het drama wordt kleurrijk en in alle detail uit de doeken gedaan en is spannend tot het einde. De ongelukkige keuzes in verband met de diepte van de personages halen veel van dit potentieel weg. Het is daarom ook opvallend dat dit verhaal opgepikt werd voor een verfilming. Gelukkig besloot regisseur Ridley Scott, bekend van onder andere Alien, om het verhaal wat meer diepgang te geven zonder Watney's grappige gewoontes helemaal overboord te gooien. Een balans die in het boek ook nodig was.

The Martian is zoals een slecht verpakt kerstcadeau. Het cadeaupapier is lelijk en het zet een domper op de hele ervaring, maar eenmaal die hindernis verwijderd is, stelt de inhoud niet teleur.
 

Redactie: Laura Colemont
Eindredactie: Jessie Cloostermans

geschreven door Laura | 2 jaren geleden | #Boeken

VERGELIJKBARE STOORPOSTS