Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Palma Violets in Brusselse Botanique: waar is de Danger In The Club?

Woensdag 7 oktober, in Brussel is er opvallend veel volk in de buurt van het Noordstation vlakbij de Botanique. Waarschijnlijk zat de zoveelste nationale vakbondsstaking er eerder voor iets tussen dan de komst van Palma Violets. Toch zijn er al enkele meisjes vroeg op post in de gezellige Botanique. Ze komen vanuit Parijs, Rusland of het niet zo verre Wallonië om hun favorieten na een avondje in Amsterdam nog eens aan het werk te zien. En ik dacht dat ik al goed gek was wanneer ik al enkele uurtjes op voorhand voor een gesloten ingang ging aanschuiven met mijn tientallen lotgenoten.

Zoals het wel vaker het geval is in de Botanique worden beginnende Belgische bands geprogrammeerd als voorprogramma. Deze avond kreeg Black Mirrors de kans om hun beste beentje voor te zetten. Optreden voor slechts 20 man die staan te popelen om de hoofdact te zien, en dan ook nog een totaal ander genre spelen: het is niet meteen gemakkelijk. Zangeres Marcella gaf er niets om en was één grote brok energie. Chaotische dansjes: check! Luide gitaren: aanwezig! Een passende support: onvoldoende.

Rond 9 uur begon de Orangerie dan eindelijk een beetje vol te lopen. Opener Five Gold Rings zou normaal het begin moeten zijn van een avond vol dansen en kleine moshpits op het juiste moment, maar het publiek dacht daar anders over. Zelfs Rattlesnake Highway en Step Up For The Cool Cats leek de toeschouwers niet veel te doen. Omdat een concert van Palma Violets geen concert van Palma Violets zou zijn zonder het nodige springen en meezingen wist ik meteen wat mijn persoonlijke missie voor de avond zou zijn. Ik moest en zou iedereen rondom mij samen met mijn vriendinnen aan het dansen krijgen.

Wanneer zelfs Best Of Friends - de hit die de grote doorbraak werd voor Chilli Jesson en de zijnen - geen effect leek te hebben, bleek alles zo goed als verloren. De akoestisch gebrachte Jacket Song kon mij al helemaal niet bekoren. Godzijdank was daar toch eindelijk het keerpunt van de show. Danger In The Club zette na lang wachten eindelijk de paar vierkante meter waarin ik mij bevond in vuur en vlam. De meest dansbare nummers waren tegen dan al gepasseerd maar goede oude liedjes zoals Tom The Drum en Chicken Dippers zorgden voor een kwartier plezier.

Bij de encore was de energie jammer genoeg weer verdwenen. Het rustige 14 en een cover van  Death Is Not The End van de bands lieveling Nick Cave breide een einde aan de te korte avond. Palma Violets hebben het moeilijk zich staande te houden na die matige tweede plaat en moeten het nog steeds hebben van de jeugdigheid die ze uitstraalden aan het begin van hun carrière.

Ten slotte zou ik ook nog graag de mensen die aanwezig waren de award voor meest passieve en ronduit saaie toeschouwers ooit willen geven.



Tekst: Sandy Demandt
Foto: Marine Pøsadinu en Melanie Ryan
Eindredactie: Ellen Demandt

geschreven door Sandy | 2 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS