Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Isbells in Café Café

Onlangs kondigde het Hasseltse Café Café zonder al te veel toeters en bellen een optreden van Isbells aan. De Leuvense band trekt dezer dagen door België om enkele try-outs voor een klein publiek te geven. Het aantal “aanwezigen” op de Facebook-pagina besliste daar echter anders over en dwong Café Café om de capaciteit te verhogen naar honderdvijftig staanplaatsen. Stoorzender stond bijgevolg op 26 augustus 2015 stipt op 21 uur aan de deur te trappelen. Want zo'n exclusief concert, dat wilden we voor geen geld van de wereld missen!

Woensdagavond. Onze Ice Tea is al een halfuur tot op de bodem opgedronken wanneer Isbells eindelijk de eerste snaar aanslaat. Het is bloedheet in de volle zaal. Wie heeft er in hemelsnaam toch de airco uitgezet? Het lijkt wel alsof ze stiekem de drankverkoop willen opdrijven. Openen doet het vijftal met Billy, de titeltrack van de nieuwe plaat die in het najaar zal verschijnen. Opvallend uptempo, benieuwd of ze op dit elan verder zullen gaan. “We gaan vanavond vooral nieuwe nummers spelen”, aldus zanger/gitarist Gaëtan Vandewoude. Een uitspraak waar ook absoluut niet van afgeweken werd. Wie vanavond vooral radiohits à la As Long As It Takes en Reunite verwachtte is waarschijnlijk met een grote teleurstelling in de achterzak terug naar huis gekeerd, want beide nummers werden volkomen genegeerd. Al is het wel begrijpelijk. Je toont zelf toch ook liever je nieuwste paar sneakers

Wat in het oor springt is de soberheid van het materiaal. De warme gitaarsound, de fragiele samenzang, de subtiele cymbalen, het fluwelen xylofoon-spel en de kippenvel veroorzakende trompet, het zijn stuk voor stuk kleine elementen die een Isbells-song groots maken. Dat de band ook geregeld een elektrische gitaar en een drumpad durft te integreren kunnen we enkel toejuichen. “Wie van jullie heeft al eens een angstaanval gehad”, vraagt Vandewoude halverwege de set. Een opmerkelijke vraag die direct ook de ietwat zware thematiek van het volgende nummer verraadde. Nu ja, Isbells maakt natuurlijk ook niet het soort muziek waar je instant gelukkig van wordt, maar er schuilt zo veel schoonheid in die treurnis. Het is tijdens deze song dat Vandewoude, lichtjes geïrriteerd omdat hij zich niet volledig kan concentreren, het praatzieke publiek vraagt om te zwijgen. “Ga naar buiten, of probeer telepathisch met elkaar te communiceren”, smeekt hij. Waarop de voorste rijen spontaan beginnen te applaudisseren. Ietsje later wordt ook de deur gesloten om het rumoer van het café voorgoed te verbannen.

Aangezien het een try-out was, zou het een beetje oneerlijk zijn om hier een overdaad aan kritiek neer te pennen. Het was overduidelijk dat Isbells nog ‘probeerde’. De setlist gekrabbeld op een bierviltje, de lyrics bij de hand, een relaxte sfeer, geregeld wat trage instrumentwissels en het geluid dat niet altijd snor zat, Café Café leek bij momenten een repetitiekot te zijn. Het was misschien dan ook niet de beste locatie om het pure Isbells goed tot zijn recht te laten komen. Al deed hetgeen dat we konden opvangen ons alvast smachten naar het volgende festivalseizoen. 

Geen idee of we ons moeten voorbereiden op een koude winter, maar één ding is zeker: Isbells zal onze muzikale fleecedeken zijn!

Tekst: Jessie Cloostermans
Eindredactie: Ben Billen

geschreven door Stoorzender | 2 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS