Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Wout blogt: kalmpjes aan, feministen!

Momenteel wordt in Canada het wereldkampioenschap vrouwenvoetbal betwist. Zeventig jaar na hun overwinning in Wereldoorlog II, doen de Verenigde Staten hun kunstje nog eens over, dit keer op sportief vlak weliswaar. In de halve finale werd Duitsland relatief simpel aan de kant gezet. In de finale wacht die andere sparring partner van destijds: Japan. Het is inmiddels een traditie om bij elk wereldkampioenschap een debat op te starten over de zielige staat van het vrouwenvoetbal. Er komt amper publiek opdagen en de dames verdienen nog geen schijntje ten opzichte van hun mannelijke tegenhangers. Voer genoeg dus voor voorvechters van het vrouwelijke geslacht om hun frustraties te uiten. Gelukkig ben ik er om een aantal dingen te duiden.

De reden dat vrouwen amper betaald krijgen om op een voetbalveld rond te hossen, is vrij simpel. De media zijn niet geïnteresseerd, de sponsors zijn niet geïnteresseerd en bovenal: het publiek is niet geïnteresseerd. Het is bijgevolg geen feministisch-ethische kwestie, maar een louter economische. Vooraleer er geld kan uitgedeeld worden, moeten eerst een aantal duiten binnen komen. Aangezien doorgaans enkel familie en vrienden het kunnen opbrengen om negentig minuten lang in een leeg stadion naar een match vrouwvoetbal te gaan kijken, schiet dat niet op.

Zeer terecht trouwens. Als voetballiefhebber moet je al sadomasochistische trekjes vertonen om vrijwillig naar een potje vrouwenvoetbal te gaan kijken. De kwaliteit van het spel is niet om aan te gluren. Vertaald naar mannenvoetbal zit je ongeveer naar een derde provincialer uit San Marino te kijken. In plaats van mensen geld te laten betalen, zouden ze mensen geld moeten geven om te komen kijken. Wanneer je het gewoon bent om naar Messi, Suarez en Neymar te kijken, wordt vrouwenvoetbal al snel lachwekkend. Waarom zou je een Bollywood-film bekijken wanneer je Hollywood-films ter beschikking hebt?

Velen wijzen als oorzaak het amateurisme en beperkte begeleiding met de vinger. Hoewel daar iets voor te zeggen valt, is dat niet de kern van het probleem. Zelfs met de beste omkadering die geld kan betalen, zul je een vrouw nooit een precisiepas over zeventig meter zien geven. Daar zijn ze namelijk fysiek niet toe in staat. Voetbal is een sport die op maat van mannen lijkt gemaakt. Voor vrouwen is het veld te groot en de bal te zwaar. Het is altijd een beetje ongemakkelijk wanneer je een keeper ziet spartelen om haar doeltrap over de hoofden van haar eigen verdediging te trappen. Het ziet er gewoonweg allemaal niet uit.

Het bovenstaande, beste feministen, is niet seksistisch maar simpelweg een anatomische realiteit. De loonkloof tussen mannen en vrouwen in het voetbal zal nooit weggewerkt worden. Tenzij ze topless spelen uiteraard. Dat was wél seksisme, geachte feministen, zie je het verschil? Feminisme heeft veel goeds betekend inzake vrouwenrechten, maar ik krijg stilaan de indruk dat de nieuwe generatie feministen een stelletje irrationele schreeuwlelijkerds zijn. Veel geluk gewenst aan Japan en de Verenigde Staten. Ik kijk alvast niet.

Tekst: Wout Donckers
Eindredactie: Ben Billen

geschreven door Wout | 2 jaren geleden | #Opinie

VERGELIJKBARE STOORPOSTS