Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Drenge in Botanique: Oorsuizingen en chocolaatjes eten

Vrijdagavond, de avond bij uitstek om met de hele familie in de zetel te kruipen en naar Belgium’s Got Talent te kijken. Een kleine honderd man dacht daar toch geheel anders over en trok naar de Botanique om een avondje te zweten in de krappe Rotonde.

La Jungle, een duo uit het Waalse Bergen, mocht de avond officieel openen. Die hadden niet enkel hun drumstel, gitaar en een loop-machine mee maar ook een volledige cameraploeg om hun concert op beeld vast te leggen.  Beginnen deden ze met Apeinapython, een nummer dat bijna acht minuten duurt en menig trommelvlies teisterden. Goede muziek maar zo luid dat de eerste rijen halverwege hun set zich meer focusten op hun pijnlijke oren en er alles aan deden om geen blijvende schade op te lopen. Een rustiger begin was misschien beter geweest om voor de harde Drenge te starten, al was het maar om onze oren toch nog even te sparen.

Rond kwart na negen was het dan eindelijk zo ver. De Loveless broertjes vergezeld met hun nieuwste aanwinst, bassist Rob Graham slenteren het podium op. Met Running Wild beginnen de mannen redelijk kalm aan hun set. Het geluid zit niet zo goed en we horen zanger Eoin (uit te spreken als Owen) amper onder de luide drums van zijn broer. De problemen worden zo goed mogelijk opgelost maar af en toe verdrinkt de zang weer in de té luide chaos. Na een tour door het Verenigd Koninkrijk (met een compleet dezelfde setlist, foei!) zijn ze duidelijk gewend aan het spelen van nieuwe nummers. Maar toch worden singles Nothing en Backwaters van hun eerste album warmer ontvangen door het publiek. Het hoogtepunt van de avond wordt ingeluid door de vrolijke intro van hun allernieuwste single We Can Do What We Want. De mensen in de zaal hebben een gemiddelde leeftijd van 40 jaar en zijn van het mannelijke geslacht wat een beetje een domper is op alle vreugde. Stilstaan lijkt hun handelsmerk te zijn en elke opgefokte tiener die probeert een moshpit te starten in de kleine zaal wordt neergebliksemd. Tijdens Bloodsports gaan echter alle remmen los en wordt de meeste vreedzame dansoptie van de avond, een soort van headbangen, omarmd door enkele enthousiastelingen. Daarna gaan de decibels nog enkele keren omhoog bij hun nieuwste verwezenlijkingen Favourite Son, luid meezingen / schreeuwen, en Never Awake, air drummen en luchtgitaar spelen.

Aan encores doen de jongens (Drenge betekend 'jongens' in het Deens) niet. Fuckabout wordt nog aan het einde gebreid en geeft onze geteisterde oren een kort rustmoment. De geniale lyrics “When I put the kettle on, You put heavy metal on” zijn mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond en doen me terug mijmeren naar die dag in augustus dat Drenge (toen nog een duo) op het hoofdpodium van Pukkelpop stond. Met Let’s Pretend wordt na een klein uur de allerlaatste energie die Drenge nog rest uitgespuugd in een compleet ongestuurde chaos. Ze laten een tevreden publiek achter in de vorm van een hoop kalende mompelende mannen met een contente glimlach op hun gezicht.

Na een halfuurtje recupereren komen Rory, Eoin en Rob nog even gedag zeggen. Een uur later zitten we nog steeds gezellig te babbelen over donkere cafés in Brussel en zijn we chocolaatjes aan het eten in de Botanique. Gezellige drenge die van Drenge! We kijken al uit naar hun passage op Dour.

Tekst: Sandy Demandt
Eindredactie: Ben Billen

geschreven door Stoorzender | 2 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS