Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Warpaint in Koninklijk Circus Brussel: Zachtjes meewiegen op de muziek is toegestaan

Niet veel mannen zouden nee zeggen tegen een gezellige zondagavond met vier knappe en sympathieke dames. Toch was het merendeel van het publiek van hetzelfde geslacht als Emily Kokal en, volgens haar eigen woorden, haar drie beste vriendinnen. Of misschien kwamen al die jonge meisjes om de Yves Saint Laurent-modellen, die in het voorprogramma stonden, te bewonderen. Of misschien heb ik bewust de grote groepen oudere mannen genegeerd.

Eerlijk gezegd moest de eeneiige tweeling, die de avond opende, het niet hebben van hun muziek. Toch dan maar even een fashionupdate tussendoor. Wyatt Shears was gehuld in een lange lederen Matrix jas gecombineerd met een zwarte jeans en rode shirt terwijl zijn tweelingbroer Fletcher het simpeler aanpakte met een witte jeans een rood hemd met een mangafiguurtje erop. Hun Inspirerende songs zoals Grass, The Apple en Vada Vada, geïnspireerd op hun eigen universum namelijk “Vadaverse”, doen heel wat wenkbrauwen de hoogte in gaan. Wyatt is niet de meest getalenteerde bass speler en Fletcher gebruikt zijn drumstel eerder als een obstakel om zijn parkour moves te laten zien. Na ruim een half uur hebben ze zowat elke vierkante centimeter van het podium benut en laten ze het publiek verbaasd achter. Geen idee wat er net is gebeurd, maar laten we snel overgaan naar de hoofdact van de avond.

Licht uit, roze spots aan en daar zijn ze dan. Openen doet Warpaint met Warpaint waarmee de kenmerkende sound voor de avond al gezet is, dreigend, zwoel en toch ook dansbaar. Daarna is het de beurt aan Undertow, hun bekendste nummer, waarbij het publiek steeds verder mee wordt getrokken in de donkere dieperik van het wonderschone kwartet. Love Is To Die is betoverend mooi en Theresa Wayman krijgt met gemak de eerste rijen van het middenplein mee aan het dansen. Een goede mix van oude en nieuwe nummers staat ons nog te wachten. En net wanneer het lijkt alsof iedereen in slaap dreigt te vallen, is het tijd voor het hoogtepunt van de avond. Disco//Very is opvallend upbeat en ontzettend angstaanjagend. Komt het door de samenzang van de vier vrouwen die zich een weg baant naar de achterste kronkels in onze hersenen? Of is het gewoon Jenny Lee Lindberg die weet hoe ze moet omgaan met een basgitaar en ons op die manier hypnotiseert? Dat Warpaint wel vaker wordt gezien als vier dolle ‘emo heksen’ wordt bevestigd met Elephants. Schreeuwen, sensuele danspassen en ritualistische drums zorgen voor een kippenvelmoment.

Het lijkt dat wanneer we bij de bisronde zijn aangekomen ze al hun kruit al hebben verschoten. Dat is echter buiten Bees en Biggy gerekend, een onverwachte maar zeker waardige afsluiter. De meningen over de avond zijn verdeeld. Sommige blijven met verstomming geslagen nog even stilstaan, anderen reageren met een verontwaardigde ‘Was het dat?’. Bijna vier maanden hebben we moeten wachten nadat Warpaint in december vorig jaar hun concert moest verzetten. Was het al het wachten waard?

Tekst: Sandy Demandt
Foto: Alex Vanhee
Eindredactie: Jessie Cloostermans

geschreven door Stoorzender | 2 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS