Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Dodenzang: Review

Enkele maanden geleden kondigde Stedelijke Humaniora Dilsen haar toneelvoorstelling op mysterieuze wijze aan met een korte trailer op YouTube. Daarin zagen we vier meiden met een missie, marcherend op de tonen van Under The Pressure van The War On Drugs. Onmiddellijk werden we meegesleept in een intrigerend verhaal dat na een minuut en 31 seconden al ten einde liep, maar toch was het ruim voldoende om onze nieuwsgierigheid te prikkelen. Met hooggespannen verwachtingen woonde Stoorzender op woensdag 11 maart 2015 de voorstelling bij.

Ambitieus, dat was het adjectief dat ons te binnen schoot bij het idee van een toneelstuk opgevoerd door een handvol scholieren in de imposante, driehonderd zitjes tellende schouwburg van CC Maasmechelen en dit voor maar liefst twee avonden op rij. Zo’n project schreeuwt naar onze mening om drie essentiële elementen. Ten eerste is er de nood aan een ijzersterk verhaal. Hiervoor ging regisseur van dienst, Serge Peeters, inspiratie zoeken bij de roman ‘Deadkidsongs’ van de Britse auteur Toby Litt, dat in het Nederlands als ‘Dodenzang’ op de boekenplank ligt. Het origineel vertelt het verhaal van vier jongens, Matthew, Paul, Peter en Andrew, die zodanig gefascineerd zijn door de oorlog dat ze er zelf eentje beginnen en onder de naam Bende ten strijde trekken. Voor deze voorstelling werd de tekst echter herschreven, eveneens door Peeters, en verving hij de mannelijke hoofdrolspelers door vier stoere dames zonder (podium)vrees, gespeeld door actrices Nele Jeurissen, Noa Kuypers, Tessa Jacobs en Lin Vandamme. Verder werd de cast aangevuld met Sandy Habets en Andre Metonidze, die verschillende bijrollen voor hun rekening namen. Hiermee kon ook het tweede element, de acteurs dus, van de lijst afgevinkt worden.

Dat deze leerlingen misschien geen jarenlange ervaring hebben, lees derde element, gold hier zonder twijfel als een pluspunt. Los van de oorlog gaat 'Dodenzang' immers ook over ouders en de relatie met hun kroost. De vier kinderen, luitenant De Clercq, eerste sergeant Spaak, korporaal Van Overstraete en korporaal Verschaeve, beschouwen hun ouders als de vijand, eentje die ze menen te bestrijden op het slagveld, maar in realiteit vindt het gevecht gewoon rond de keukentafel plaats. Het was dan ook de charmante spontaniteit van de acteurs die ons nostalgisch maakte. Door hun jeugdige enthousiasme waanden we ons terug in dat zelfgebouwde kamp in het bos, sluipend door het struikgewas, en hoorden we onze ouders terug klagen als we weer eens te laat en met modderschoenen thuiskwamen. Diep vanbinnen waren we toch allemaal ooit een rebel, niet?  

Naast de puike acteerprestaties van dit frisgewassen talent, prijzen we ook graag de uitstekende muziekkeuze en de sfeervolle visuals. De tragiek werd bovendien mooi gecompenseerd door een heerlijke portie humor. Dat bewees onder andere het mopje over de Romeinse legionnairen - humor voor de latinisten in de zaal -, de in het Maaslandse dialect gesproken scène, de interactie met het publiek (“Wie veroorzaakte de Eerste Wereldoorlog? Kom op jongens, dat is leerstof van het vijfde jaar!”), het Limburgse accent dat soms sterk durfde doorschemeren en zelfs de technische foutjes zoals de deurbel die te laat rinkelde - perfect opgevangen door de actrices trouwens - deden een glimlach op ons gezicht verschijnen.       

Dat het verhaal soms wat op de benen wankelde, lag zeker niet aan de acteurs, maar viel volledig te wijten aan de flinterdunne lijn tussen fictie en realiteit die continu overschreden werd. ‘Dodenzang’ zette je op het verkeerde been en verwarring leek bij momenten zelfs een rekwisiet te zijn. Naarmate het verhaal vorderde, werd uiteindelijk duidelijk dat de op hol geslagen fantasie van de jongeren de overhand genomen had en dat de taferelen op het podium zich eigenlijk vooral in hun hoofden afspeelden. Ondergetekende leerde alleszins de volgende les: Lees altijd eerst het boek!  

Het ietwat abrupte einde liet ons helaas met enkele vragen achter, maar tegelijkertijd ook met een verlangen om de voorstelling opnieuw te beleven, want zo veel jong geweld, dat wil je gewoon bewonderen, toejuichen en vooral overladen met applaus. Bende, bravissimo!

Tekst: Jessie Cloostermans
Eindredactie: Ben Billen

geschreven door Jessie | 2 jaren geleden | #Theater

VERGELIJKBARE STOORPOSTS