Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Daktari in Muziekodroom: Review

Na een lange werkweek verlangt een mens doorgaans naar rust en een avondje op de sofa, maar de gezellige drukte in het Muziekodroom Café leek dat afgelopen vrijdag 13 februari 2015 toch tegen te spreken. Band op de Limbolink Presents-affiche was deze keer het Genkse Daktari dat dezer dagen met een Nederlandstalige rockplaat in de hand ten strijde trekt. Een interessante combinatie, dus reden genoeg voor Stoorzender om zich onopgemerkt tussen het publiek te wurmen en te checken of dat Nederlands toch niet tot schlagers en bijpassende polonaises zou leiden!

Daktari is duidelijk niet aan zijn proefstuk toe. In het verleden kwam de band al aandraven met twee Engelstalige ep’s. Anno 2015 nemen ze echter met trots de moedertaal in de mond. Naar eigen zeggen is dan ook het einde van gepolijste Nederlandstalige chansons aangebroken en streeft het kwartet met een nieuw, stevig geluid, waarmee ze bovendien dieper in de Vlaamse vocabulaire graven en harder rocken dan ooit tevoren, naar de verovering van het Vlaamse muzieklandschap. Als we hun Facebookprofiel mogen geloven, is er zelfs een kleine revolutie op wereldschaal op til, die weliswaar een lange tijd op zich heeft laten wachten!

In Muziekodroom Club krijgt het publiek, dat in groten getale naar Bootstraat 9 was afgezakt, in primeur de nummers van Daktari’s nieuwste, in eigen beheer gereleasete plaat Oorlogstaal voorgeschoteld. Uit hun biografie blijkt dat deze vier heren een voorliefde koesteren voor ijzersterke gitaarrock à la Biffy Clyro, Anberlin, Jimmy Eat World en Foo Fighters, wat ondergetekende vooraf al gunstig stemde, en dit vertaalde zich live vanaf de eerste noot in een wall of sound die als een stormram je trommelvliezen inbeukte. Het valt bovendien meteen op dat Daktari op oorlogspad is, want qua munitie kunnen die gitaarriffs, op onder andere de titeltrack van de nagelnieuwe langspeler, echt wel tellen. Op muzikaal vlak zien we ze deze avond dan ook een overwinning op hun naam schrijven.

Een volgens de regels van de kunst opgestelde recensie bevat uiteraard ook een punt van kritiek en in dit geval verwijzen we vervolgens naar de niet altijd perfecte articulatie van frontman Jan Bloemen. Als je een plaat creëert waarop je de aanklacht niet schuwt, dan is het toch van zeer groot belang dat men je protestsongs luid en duidelijk verstaat. En hoewel ondergetekende graag enkel positief uit de hoek komt, is het toch behoorlijk moeilijk om ook de vocale uitschuivers eventjes onder de mat te vegen.

Of Daktari’s muziek al dan niet origineel is, met hun in het Nederlands zingende equivalenten Noordkaap, Gorki en De Mens in het achterhoofd, laten we in het midden. Dat we in Muziekodroom getuige waren van een rockband die met volle overgave van de lingua franca, zijnde het Engels, afwijkt, en daarbij ook nog eens niet zo vanzelfsprekende thema’s tekstueel aankaart, dient absoluut bejubeld te worden. Weldra delen de Genkenaren in de Ancienne Belgique het podium met Stijn Meuris. Zet maar alvast een goei, Limburgse vlaai op de rider!
 

Tekst: Jessie Cloostermans
Eindredactie: Ben Billen

 

 

geschreven door Jessie | 3 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS