Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Exodus: Gods and Kings

Januari 2014. Een aantal vooraanstaande filmproducten komen samen in een duf vergaderzaaltje pal in het midden van Hollywood. Ze zitten met de handen in het haar. “Waar gaan we dit jaar onze creativiteit vandaan halen?”, vraagt een van de producten zich af. We zijn inmiddels eind 2014, en het antwoord is geweten: de Bijbel.

Na de verfilming van Noah loopt nu Exodus: Gods and Kings wereldwijd in de zalen. Exodus vertelt het verhaal van Mozes die zijn volk bevrijdt van de slavernij en uit Egypte vlucht naar het Beloofde Land. Hij krijgt daarbij de hulp van God, voor de gelegenheid vermomd als tienjarig ventje. Wanneer een Bijbelverhaal verfilmd wordt, ontstaat helaas ook een fanatieke godsdienstdiscussie. Verschillende Arabische landen als Egypte (uiteraard), Marokko en de Verenigde Arabische Emiraten hebben de film al verboden.

Het is enigszins raar om Christian I’m Batman Bale en Aaron Yeah science, bitch Paul zij aan zij te zien in dit epos. De cijfers in de box office zullen echter minder episch zijn, want eerlijk gezegd, een goede film is het niet. De film begint vrij aardig, maar daarna is het onherroepelijk gedaan met de pret. Het verhaal wordt op droge, mechanische wijze afgerammeld. Als u zich verveelde tijdens Noah, blijf dan nu ook gerust thuis in uw luie zetel liggen.

Ook het feit dat niemand goed uit de verf komt in deze film, maakt deel uit van het probleem. Mozes gedraagt zich als een arrogante, betweterige etter en zelfs God wordt voorgesteld als een irritante pestkop. Je voelt wellicht nog het meeste sympathie voor Ramses, nota bene de slechterik van het verhaal. En degene die waarschijnlijk nog het slechtst uit deze film komt, is regisseur Ridley Scott.

De inmiddels 77-jarige regisseur is nochtans een van ’s werelds grootsten in zijn vak. Exodus zal echter niet de geschiedenis ingaan als een hoogtepunt in zijn rijkgevulde carrière. Hoe hij erin slaagde om Christian Bale - toch niet een van de minsten - zo kleurloos te laten spelen, is een raadsel.

Het eindverdict is hard. De povere kwaliteit van de film staat niet in verhouding met het hoge budget dat aan de film gespendeerd werd en nog minder met de topcast die ter beschikking was. Sorry Ridley, ik kijk liever nog een 53ste keer naar Gladiator!

Tekst: Wout Donckers
Eindredactie: Liesbeth Beullens

geschreven door Liesbeth | 3 jaren geleden | #Film

VERGELIJKBARE STOORPOSTS