Schrijf je in op onze geSTOORDE nieuwsbrief!

Zoek je iets?

parallax
parallax

STOORBLOG

Ben Howard in Vorst Nationaal: Review

In haar queeste naar fantastische optredens van zowel nationale als internationale acts schuifelt ondergetekende maandelijks eventjes onder de Limburgse kerktoren uit om voor Stoorzender het muzikale België te doorkruisen. Op woensdag 17 december 2014 reisde ze af naar Brussel voor het concert van de Britse singer-songwriter Ben Howard, die zijn recentste muzikale effort I Forget Where We Were uitgebreid ten gehore kwam brengen in een tjokvolle Vorst Nationaal. En goed nieuws voor jou: Stoorzender kon vanuit de indrukwekkende menigte een aardige glimp opvangen van dit toch wel zeer bijzondere optreden!

De stijlbreuk is op zijn minst immens te noemen. Drie jaar geleden ging Ben Howard's blitzcarrière van start dankzij de akoestische folkpop op zijn uitstekend debuut Every Kingdom, waarmee hij gedurende 36 maanden de wereld mocht rondtoeren en dat hem bovendien maar liefst twee prestigieuze Brit Awards deed binnenrijven. Onze aardbol was met andere woorden weer een gitaartokkelende held rijker. Anno 2014 beslist hij echter om een totaal andere muzikale koers te varen door zijn nummers uit meerdere lagen en met meer diepgang op te bouwen, wat resulteerde in een uiterst opmerkelijke sound. Toegegeven, een echte test voor de fans. Want I Forget Where We Were klinkt een stuk minder toegankelijk dan zijn voorganger en vereist een aantal luisterbeurten vooraleer je helemaal op Ben Howard’s nieuwe golf kan meedeinen.

De eer om het publiek klaar te stomen voor de headliner is deze avond weggelegd voor Hiss Golden Messenger, opgericht door het muzikale duo MC Taylor en Scott Hirsch, die enkele folk/country getinte nummers uit hun thuisbasis North Carolina (VS) hebben meegebracht. Helaas nog een nobele onbekende, maar wel eentje die, naar onze mening althans, absoluut een plaats op ieders iPod verdient.

Omstreeks 21u. hult Vorst Nationaal zich in duisternis om vervolgens een enkele spotlight te bieden aan Ben Howard, die het overweldigende gejuich van de massa beantwoordt met het vederlichte en tevens zijn huidige single Conrad, waarna de herkenbare gitaarriff van Rivers In Your Mouth doorheen de zaal weergalmt. De band had zich trouwens goed voorbereid op de arena-setting door een heuse video wall met voor elk nummer aangepaste visuals achter zich te plaatsen. Al snel schakelt de Brit een versnelling terug, neemt hij zijn vertrouwde akoestische gitaar in de hand en komt hij vroeg in de set aandraven met het oude, vaak vergeten, maar o zo mooie Everything en het sombere Black Flies. Wat verder in het concert horen we weer voornamelijk nieuw materiaal zoals het tedere liefdeslied She Treats Me Well, het nerveuze In Dreams en het maatschappijkritische Small Things, dat tevens een duidelijke blijk geeft van het feit dat Howard dezer dagen de wonderlijke wereld van de delay pedal verkent.

Het valt al vlug op dat de singer-songwriter in zijn element is. Met het nodige fingerspitzengefühl imponeert hij door zijn atypische gitaarspel en raakt hij moeiteloos een gevoelige snaar. Ben Howard is misschien een ietwat bedeesd baasje, een introvert pur sang, maar muggenziften over het nagenoeg volledige gebrek aan bindteksten laten we graag achterwege. De nood aan crowdpleasend gestamel verdwijnt namelijk in een oogopslag wanneer je het uitgebreide repertoire van deze man in het achterhoofd houdt. In dit geval laten we dan ook liever de muziek spreken in plaats van de zanger. Verder smeekt ook de genadeloos perfecte live performance van de vijfkoppige begeleidingsband om een eervolle vermelding. En vooral dan de uitbundigheid van multi-instrumentaliste India Bourne, die de ideale compensatie vormt voor Howard's vaak bedrukte gezichtsuitdrukking. Maar je kan het hem ook moeilijk kwalijk nemen. Op I Forget Where We Were worstelt hij meer dan ooit met existentiële vragen en stukgelopen relaties. Het hoogtepunt van de show is dan ook niet het uit volle borst meegezongen The Fear, maar het ons tot tranen brengende End Of The Affair, met zijn broeierige crescendo en een zich de ziel uit het lijf schreeuwende Ben Howard als absolute climax. Ware Weltschmerz in het kwadraat, die pijnlijk maar tegelijk ook zeer prachtig is.

Als er al een puntje van kritiek te noteren valt, dan is het wel het gedrag van de concertgangers. Van bakvis tot bompa, van doorwinterde muziekliefhebber tot one-hit-wonder-lover, Ben Howard mag zich eigenlijk gelukkig prijzen met het gevarieerde publiek dat hij met zijn muziek aantrekt. Maar jammer genoeg kon vanavond niet iedereen er het nodige respect voor opbrengen. Het eindeloze gebabbel en het gejoel tijdens de rustige passages waren behoorlijk ongepast als je weet dat bij Ben Howard zelfs de stiltes een betekenis hebben. Je kan je dan ook de vraag stellen of Vorst Nationaal misschien niet te gigantisch was voor zijn fragiele, ingetogen liedjes. Tot grote verbazing van de aanwezige, eeuwig kletsende schoolbakvissen negeerde hij dan ook nog eens met opzet zijn grootste hit Keep Your Head Up, die hij naar eigen zeggen beu gespeeld is. Samen met het niet spelen van een bisnummer leidde dit aan het einde van het optreden tot vele teleurgestelde blikken bij de laatstgenoemde toeschouwers.

Het getuigt alleszins van een grote portie lef dat Ben Howard niet blijft teren op zijn alom bekende deuntjes. Hij joeg vanavond waarschijnlijk een groot deel van zijn huidige fans in het harnas, maar bij de liefhebbers van het eerste uur zal deze show nog lang blijven nazinderen. Ben Howard 2.0 streeft naar echte kunst, behaagt met zijn muzikale creativiteit en zwemt als een echte rebel tegen de stroom in. Zijn klas in Vorst Nationaal was helaas een beetje rumoerig, maar hij bleef zeker wel de meester op deze donkere decemberavond!

Tekst: Jessie Cloostermans
Eindredactie: Liesbeth Beullens

geschreven door Liesbeth | 3 jaren geleden | #Concert

VERGELIJKBARE STOORPOSTS